Diep gezonken, getekend door zout van de zee Enorme rimpels op ’t voorhoofd, met de golven mee Reddeloos gekelderd, regelrecht de diepte in Tegenpruttelende luchtbellen, lot krijgt weer z’n zin In een donker wrak kan karakter zich ontplooien Een oase…
Traag voortbewegend, iedereen geviseerd In elke hoek staat ’n camera die leven detecteert Eigenzinnig oog, niemand zal ongezien voorbijgaan Nagenoeg elke beweging wordt aan de rol afgestaan Achter de schermen zijn de mooiste dingen snel gewist Collectieve waarden verdwijnen diep…
Vakkundig aan elkaar gesponnen, netwerk van draden IJzersterk, agressief en boordevol gevaren Jachtig op zoek naar een onoplettende prooi Fluweel zachte draden, een onzichtbare kooi Assortiment van ongeïdentificeerde lijken Chemisch ingespoten, daarna in ’t web bezwijken Hinderlaag tussen laaghangende takken…
Knetterend hout, vriendenverhalen Ambachtelijk in vlammen verdwalen Mensen knus kletsend dicht bij elkaar Pratende hartstocht, wind door het haar Vurig verlangen, werkweek opgebrand Uitgelaten lach, ontspannend amusant Urenlang, tot ijskou z’n rillingen stuurt Rustig doven, ’t laatste vlammetje afgevuurd…
Echtheid, een landlapje eenvoud op de hoogste top Essentiële trektocht naar boven, moeizaam bergop Nostalgisch beekje kabbelt zachtjes naar beneden Elke traan verbroederd met zweet is moegestreden Noorderwind blaast z’n zuchten tegen de flanken De boomgrens verdwijnt, in de verte…
Decor veranderd, weg van de fel bebouwde bol Ergens tussen de wolken, alle vluchten zitten vol Rondvliegen tot men de bestemming haalt Tegen hoge snelheid, tot tuig nederdaalt In de hemel lopen lijnen kris kras door elkaar Geroutineerde schrammen, langzaam…
Al het leven stopt ineens, uitgeput en moegestreden Confrontaties met de dood, veel te veel geleden Hoopvol, tot de laatste energie werd weggehaald Telkens weer positief, je moed werd nooit bestraald Elke dag opnieuw, gewikkeld in een oneerlijke strijd Noodlottig…
Diep in de zee, in de verte geluid van woeste baren. Raadselachtig, onvoorspelbaar, geen gevaren Inwoners kijken met loodzware ogen in ’t rond Eensgezindheid, een met lucht gevulde mond. Elke bel bewaart gevoelens die open zullen breken Nederig uiteengespat nog…
Tientallen paden verdwijnen diep in het bos Wegen vol bezaaide mogelijkheden, laat verleden los Elke vierkante meter, dapper gevuld met boeiend leven Eigenzinnige schaduwen, zonovergoten en aangedreven Ervaring prikt z’n lichtinval dwars door het bladerdak Nergens zo’n uitgeruste vlakte van…
Goeie dag, haast niet meer uitgesproken Onbegrijpelijk dat woorden zo diep zijn weggestoken Egoïsme overheerst vaak het menselijk gedrag Iedereen is altijd bezig met zijn eigen dag Enkelingen, die nog eens welgemeend knikken Moedig en toch lijkt dit anderen af…